35, vijfendertig, thirtyfive, treinta y cinco…

 

Maakt niet uit in welke taal, 35 is gewoon even slikken…

Een paar weken geleden heb ik mijn 35ste verjaardag mogen vieren, samen met mijn lieve familie en vrienden. Samen met mijn zoontje zijn we onwijs in de watten gelegd en hebben we een gezellig feestje gevierd.

  

Waar hoor ik nou bij??

Je hoort niet meer bij de begin 30-ers. Je zit dichter tegen de 40 aan en krijgt er een ouwelullen-dag bij op werk. Het wordt er maar niet beter op als ik sommigen uit mijn omgeving moet geloven..MAARRR, gelukkig ben je zo oud als je je voelt! Ik voel me in ieder geval geen 35, en ik voel me al helemaal niet dichter tegen de 40 aan!!

Wat heeft mijn 35ste verjaardag mij gegeven? Ik vertel het je graag, het heeft me veel grijze haren gegeven, het heeft me opluchting gegeven, en ruimte om na te denken… Ik hoor je al denken; Opluchting?? Ja, opluchting, ik voel me namelijk niet ál 35 jaar, en dat alleen al is een opluchting!!

 

Patronen

We leven in een heel vast patroon, het dagelijkse leven is volgens een patroon, werk heeft een bepaald patroon. We worden erdoor geleefd…

Ik heb besloten dat ik mijn vaste patroon ga doorbreken, hoe? Door nóg meer te doen wat ik leuk vindt en vooral dingen te blijven doen waar ik energie van krijg! Door mezelf niet meer op te leggen om volgens een bepaald patroon mijn leven te leven.

Eerlijk is eerlijk, een beetje structuur hebben we allemaal nodig, het is nu natuurlijk niet dat ik ineens van god los ben 😉 (ben natuurlijk ook gewoon moeder).

The sky is the limit

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik naar mijn beleving wel een (magische) grens over ben gegaan, niet qua leeftijd maar juist qua denkwijze. Van denken in worst-case-scenario’s naar denken in mogelijkheden en kansen.

Binnenkort wordt mijn partner in crime ook 35, ik zeg óp naar nieuwe avonturen, nieuwe bestemmingen en op naar het creëren van nieuwe herinneringen 👯

X
Shanti

Wij zijn benieuwd naar jouw mening!