Rolmodellen

 

Deze week staat voor ons in het teken van internationale vrouwendag, op 8 maart wordt wereldwijd stilgestaan op deze dag.
Voor veel mensen zal dit een gewone dag zijn, niks bijzonders. Maar voor mij is het een dag om stil te staan bij rolmodellen. Gister heeft Shanti haar visie gegeven over Powervrouwen.  Iedereen heeft zijn of haar eigen beeld over een powervrouw of rolmodel, het is naar mijn mening helemaal afhankelijk vanuit welke situatie je ernaar kijkt. Zoals je in onze Internationale Vrouwendag Videoboodschap kunt zien heeft iedereen haar eigen kijk op alle verschillende rollen die een vrouw heeft. Dit maakt dat iedere vrouw op haar manier uniek is.

 

Mijn moeder is altijd mijn grootste rolmodel geweest en is ze nog steeds. De kracht en doorzettingsvermogen die deze vrouw heeft, dat is echt ongelofelijk. Er zijn momenten geweest dat ik me heb afgezet en dat nog niet kon inzien, achteraf gezien heb ik juist van die momenten veel van haar geleerd. Zij heeft me geleerd om door te zetten in  moeilijke tijden en dat ik alles kan doen wat ik wil. Ik moet het gewoon doen.

 

Mijn ouders zijn na de onafhankelijkheid van Suriname  naar Nederland gekomen. Ze zijn elkaar in Nederland tegengekomen.  Ik ben in Nederland geboren en getogen. Als tiener heb ik weinig rolmodellen gehad. Weinig mensen die waren zoals ik. Een jong Hindoestaans meisje met een ambitie waarvan ze nog niet duidelijk voor ogen had wat dit was. Ik zag geen hindoestaanse vrouwen op tv of zag ze nauwelijks in de krant. Ik wilde juf, model of kapster worden. Juf omdat ik zo’n lieve juf had (juf Monique). Model worden was kansloos is me wel eens verteld, omdat er weinig tot geen bruine modellen waren (en waarom geloofde ik dit?!).  Kapster bleek uiteindelijk meer een hobby te zijn, die ik goed kon uitoefenen op mijn barbiepoppen. Uiteindelijk ben ik redelijk met de stroom mee gegaan en heb ik verschillende studies gedaan op het gebied van economie, bedrijfskunde en marketing. De meeste opleidingingen, cursussen en trainingen heb ik naast mijn werk gevolgd.

 

In 2014 ben ik binnen ING verkozen tot ING Woman of the Year- Rolmodel binnen ING Domestic Bank en sinds een half jaar mag ik mezelf tot de top 3 Etnische Vrouwelijke Managers van Nederland scharen. Als jongste genomineerd zijn in deze categorie maakt me trots. Het is een erkenning voor mij als persoon, maar ook voor de dingen voor ik voor sta. Het is ook een erkennig voor de mensen om me heen die mij geïnspireerd en geholpen hebben om dit te kunnen bereiken.

 

Is het anno 2016 nog nodig om een aparte verkiezing of benoeming te hebben op het gebied van etniciteit én vrouwen? Ik ben van mening dat het nodig is, al hoop ik dat het over een aantal jaar niet meer het geval is omdat we dan wel een gelijk speelveld hebben waar je ongeacht je achtergrond en geslacht gelijke kansen hebt. Ik zie potentie in de groei  van dit speelveld. Er is een wil, dit zie ik namelijk terug in veel verschillende initiatieven die er zijn. Maar de weg is nog erg hobbeling en “under construction”. Het is wel belangrijk dat we samen aan de weg werken, zodat we niet meer hoeven te praten over diversiteit maar dat we er mee bezig zijn.  Dit podium wil ik dan ook gebruiken om me in te zetten voor een gelijke speelveld voor vrouwen en voor mensen met een niet Nederlandse achtergrond in het bedrijfsleven. Waarom? Omdat we nog te veel onbenut potentieel hebben rondlopen. Er wordt nog te vaak gedacht aan wie past bij de functie in plaats van welke competenties zoeken we en wie heeft deze competenties.

 

Ik krijg vaak leuke reacties. Vooral vrouwen die zeggen dat ik een rolmodel ben voor ze. Waarom? Vanwege mijn doorzettingskracht krijg ik vaak als antwoord terug en omdat alles mogelijk lijkt bij mij (dank je wel mam). Misschien is dat beeld wel ontstaan omdat ik mijn MBA heb gehaald, naast een  fulltime baan en alleenstaand ouderschap. Maar misschien ook wel omdat ik mijn ervaringen met anderen deel. Blijft toch wel gek. Want voor mijn gevoel heb ik het gewoon gedaan. Het was het niet altijd even makkelijk en leuk, maar het is bijna normaal voor mij.  Ik vond mezelf geen rolmodel, maar realiseer me dat ik zo wel gezien word.

 

Maar wat is dan een rolmodel?
In de Van Dale wordt het als volgt omschreven: rol·mo·del iemand die op voorbeeldige manier voldoet aan een wenselijk geacht rollenpatroon. Ik zie een rolmodel als iemand die anderen inspireert om het anders of beter te doen. Iemand waar je tegen op kan kijken. Maar ook iemand die tijd vrijmaakt om anderen te helpen met zijn/haar uitdagingen of dichter bij een droom te komen. Een rolmodel deelt zijn of haar kennis en vaardigheiden om anderen te helpen, om te inspireren, te activeren en te empoweren. Niet om er zelf beter van te worden als persoon, maar anderen beter te maken. Voor mij gaat een rolmodel verder zijn dan een wenselijk geachte rollenpatroon. Het gaat om het creëren van een eigenheid en om juist niet “in the box” te blijven, maar juist om uit je comfortzone te stappen en “out of the box” te denken én te handelen.

 

Achteraf gezien had ik het fijn gevonden om meer rolmodellen te hebben als bijvoorbeeld puber en tiener. Iemand waar ik op persoonlijk en zakelijk gebied tegen op kan kijken, die met mij kon sparren en mij een spiegel voorhield. En laten we eerlijk zijn achteraf praten is altijd makkelijk. Op een of andere manier zijn we allemaal rolmodellen. Van je kind(eren), familie, vrienden, kennissen, etc. De uitdaging is om gezien worden als rolmodel te verleggen naar mensen helpen door je open te stellen om over jouw ervaring en kennis te praten. Om mijn verantwoordelijk te pakken als rolmodel ben ik studenten en collega’s gaan coachen op het gebied van persoonlijke effectiviteit. Bij de ene persoon hebben we het over loopbaanontwikkeling en bij de andere over personal branding. Het leuke is dat ik er zelf heel veel van leer. Ik geef geen antwoorden, want die heb ik niet. Maar ik stel vragen.

 

Ik kan echt geinspireerd worden door mensen die weten wat ze willen er ervoor gaan. Maar ook die leuke mama met 4 kids, die al haar zaakjes goed voor elkaar heeft. Mijn dochter die bruist van creativiteit en die de wereld voor zich heeft. Of wat dacht je van die mooie lieve vrouw die zoveel heeft meegemaakt, maar er staat. Voor haar en haar gezin. Elke dag word ik wel geïnspireerd door een persoon. Ik vind het ook erg leuk om ted-x filmpjes te kijken. Een must see is Shonda Rhimes.

 

Het idee achter Mommy in the City is ook ontstaan vanuit de gedachte om anderen te empoweren en (herkenbare) ervaringen te delen op een leuke, luchtige maar wel persoonlijke manier. Vaak wordt mij gevraagd om het geheim van mijn succes. Het leuke is dat ik geen geheim of magische oplossing heb. Ik doe de dingen die ik doe vanuit mijn passie, vanuit mijn drive. Waarbij ik continue op zoek ben naar een goede balans tussen werk, prive én mezelf zijn. Ik moet zeggen dat het ook niet altijd in een keer goed gaat.  Shanti en ik vonden het echt spannend om persoonlijke verhalen te delen via onze blog, we hebben wel de stap gezet. Gedachten als “wat als het mensen niet aanspreekt”  of “wat als niemand onze blog leest” kwamen vaker voorbij. We hebben het uiteindelijk wel gedaan.  Ondertussen worden onze ervaringen in meer dan 25 landen gelezen, in meer dan 10 talen (bedankt google translate) en zijn onze blogs al meer dan 27.000 keer gelezen. Dat hadden we echt niet verwacht! Een rolmodel voor mij in dit traject is Deepica geweest. Een vrouw die van haar droom, haar baan heeft gemaakt.

 

Durf je dromen waar te maken en help anderen om hun droom te realiseren!

 

Madhu

One Comment

Wij zijn benieuwd naar jouw mening!